Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Μια παρέα πέντε έφηβων αγοριών, στην προσπάθεια τους να ζήσουν μια περιπέτεια στις καλοκαιρινές διακοπές τους, φτάνουν σε ένα εγκαταλειμμένο διώροφο κτήριο της Θεσσαλονίκης. Μετά από μεγάλη προσπάθ…

Πηγή: Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Μια παρέα πέντε έφηβων αγοριών, στην προσπάθεια τους να ζήσουν μια περιπέτεια στις καλοκαιρινές διακοπές τους, φτάνουν σε ένα εγκαταλειμμένο διώροφο κτήριο της Θεσσαλονίκης. Μετά από μεγάλη προσπάθ…

Πηγή: Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Η ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ΚΥΛΑΕΙ ΣΤΙΣ ΦΛΕΒΕΣ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ…

ΑΝΕΣΤΗΣ Εγώ σώθηκα ναι… Αλλά ο Σταύρος; Και οι υπόλοιποι, όλοι τους φίλοι αδερφικοί! Ξέρεις τι είναι να βλέπεις τα σκυλόψαρα να τους κομματιάζουν και να…

Πηγή: Η ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ΚΥΛΑΕΙ ΣΤΙΣ ΦΛΕΒΕΣ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ…

Η ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ΚΥΛΑΕΙ ΣΤΙΣ ΦΛΕΒΕΣ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ…

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ

Ο Στέφανος είναι οδηγός σε εταιρία μεταφορών. Είναι παντρεμένος με τη Μελίνα τα τελευταία 4 χρόνια. Επιστρέφει απ’ την Κωνσταντινούπολη απρόσμενα, λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Ετοιμάζει μια έκπληξη στη Μελίνα. Θα της ανακοινώσει πως η εταιρία, του δίνει μια βδομάδα άδεια! Για πρώτη φορά μετά από 4 χρόνια, το ζευγάρι θα περάσει μαζί τις γιορτές! Κάτι για το οποίο παραπονιόταν συνεχώς η Μελίνα. Η έκπληξη αφορούσε κυρίως μια εκδρομή που σχεδίασε ο Στέφανος χωρίς να το γνωρίζει η Μελίνα. Ένα ταξίδι στον παλαιό Άγιο Αθανάσιο, για 4 μέρες σε πολυτελές ξενοδοχείο, την Πρωτοχρονιά. Κατά ένα περίεργο τρόπο η ιστορία ξεκινάει τη στιγμή που η φίλη της Μελίνας, η Δήμητρα, μαντεύει αυτό το ταξίδι στο φλιτζάνι του καφέ της Μελίνας, λίγο πριν ο Στέφανος της κάνει την ανακοίνωση για το ταξίδι! Λίγες μέρες πριν, οι άνθρωποι που ζουν και εργάζονται στην ευρύτερη περιοχή του χιονοδρομικού κέντρου του Καϊμακτσαλάν, πανηγυρίζουν στο άκουσμα της είδησης που αναφέρει πως το χιόνι πρόκειται να του τιμήσει την Πρωτοχρονιά!

«Η ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ΚΥΛΑΕΙ ΣΤΙΣ ΦΛΕΒΕΣ ΤΙΣ ΣΚΕΨΗΣ»

ΤΟΥ:    ΜΕΤΑΛΙΔΗ ΚΩΣΤΑ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2015

ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΥ ΜΕ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΣΤΟ ΕΡΓΟ:

Η τελειότητα κυλάει στις φλέβες της σκέψης! Ναι, γιατί στο ατέρμονο σύμπαν της σχετικότητας τίποτα δεν μπορεί να σταθεί δίχως το αντίθετο του. Τίποτα δεν μπορεί να είναι μόνο καλό, η μόνο κακό, ψιλό η κοντό, σχετικό η άσχετο, ιδανικό η μη ιδανικό. Αν δεν έχει και τις δυο διαφορετικές όψεις, τότε δεν μπορεί να έχει ούτε τη μια! Δεν είναι ολοκληρωμένο, δεν είναι τέλειο!

Τώρα θα μου πείτε, γιατί η τελειότητα κυλάει στις φλέβες της σκέψης; Μα από τη σκέψη μας δεν πηγάζουν οι όψεις που δίδουμε σε όλα τα πράγματα του σύμπαντος; Η σκέψη μας τα κάνει καλά η κακά, μεγάλα η μικρά, όμορφα η άσχημα. Έτσι μια βροχή για παράδειγμα: Μπορούμε να της δώσουμε ότι χαρακτήρα θέλουμε. Να πούμε  πως μια βροχή  είναι ρομαντική η όμορφη, η και σωτήρια κάποιες φορές, η αλλιώς να χαρακτηρίσουμε την ίδια βροχή ενοχλητική ακόμη και καταστροφική! Το ίδιο μπορούμε να κάνουμε και με μια χιονόπτωση, ένα στόχο που δεν επιτεύχθηκε, έναν έρωτα που δεν ολοκληρώθηκε, μια ζωή που βιώθηκε έτσι, η αλλιώς.

Για σκεφτείτε, είναι ο μόνος τρόπος να λάβουν τα πάντα γύρω μας την όψη που επιθυμούμε! Την όψη που επιθυμεί ο καθένας για το κάθε τι! Μπορούμε δηλαδή να δώσουμε όποιο χαρακτηρισμό θέλουμε σε ένα ποτήρι που είναι γεμάτο, άδειο, η μισογεμάτο.

Στο έργο μου αυτό παρουσιάζω μια ομάδα ανθρώπων, με κεντρικούς ήρωες το Στέφανο και τη Μελίνα, που ζουν μια απλή και συνηθισμένη ζωή, αδιάφορη και βυθισμένη σε μια ρουτίνα αν θέλετε. Η αλλιώς μπορείτε να δείτε μια ζωή γεμάτη νόημα, ελπίδα, αγάπη βαθειά και πίστη! Μια υπέροχη ζωή που χαρίζει πολλά η και τίποτα άλλες φορές. Μια τέλεια ζωή! Που θα άξιζε ακόμη και να πεθάνεις για χάρη της!

Στο σενάριο γίνεται ξεκάθαρο πως πολλές φορές μια κατάσταση στη ζωή ενός ανθρώπου μπορεί να φαντάζει ως καθαρή  καταστροφή, ενώ η ίδια κατάσταση αν τη σκεφτείς με διαφορετικό τρόπο, μπορεί να αποδειχθεί η αιτία για να δημιουργηθούν οι ιδανικότερες προϋποθέσεις για μια ζωή με νόημα!

ΕΣΩΤ./ΚΟΥΖΙΝΑ/ΜΕΡΑ

Αποτέλεσμα εικόνας για προετοιμασια ελληνικου καφε στο σπιτι

Φαίνεται ο πάγκος κουζίνας. Ένα χάλκινο μπρίκι με Ελληνικό καφέ βρίσκεται πάνω σε αναμμένο καμινέτο. Εμφανίζεται η ΜΕΛΙΝΑ(28) με ένα μικρό κουταλάκι. Ανακατεύει τον καφέ. Μια ασύρματη συσκευή τηλεφώνου δονείται στην άκρη του πάγκου. Ακούγεται η μελωδία της λίμνης των κύκνων. (του Τσαϊκόφσκι)

ΜΕΛΙΝΑ

Ουφ… Ποιος είναι πρωινιάτικα;

Πιάνει το τηλέφωνο με σβέλτη κίνηση, κοιτάζει το νούμερο στην οθόνη, σκέφτεται για λίγο, τελικά ανοίγει τη γραμμή. Πριν προλάβει να πει κάτι ακούγεται η φωνή του ΣΤΕΦΑΝΟΥ(30) από την άλλη.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ (O.S) (βεβιασμένα, έντονα)

Μελίνα… Έλα, ο Στέφανος είμαι.

ΜΕΛΙΝΑ

Στέφανε! Τι έγινε; Από πού παίρνεις;

ΕΞΩΤ./ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ ΑΛΕΞ/ΠΟΛΗΣ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ/ΜΕΡΑ

Αποτέλεσμα εικόνας για νταλικα σε βενζιναδικο στην εθνικη οδο

Φαίνεται ο Στέφανος έξω από ένα βενζινάδικο της εθνικής οδού. Με το ένα χέρι κρατάει το ακουστικό και με το άλλο κλείνει το αυτί του, γιατί περνούν αυτοκίνητα απ’ το δρόμο και δεν ακούει καλά.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΒΕΝΖΙΝΑΔΙΚΟ

Δε σ’ ακούω, μίλα ποιο δυνατά.

ΜΕΛΙΝΑ ΚΟΥΖΙΝΑ(φωνάζει)

Από πού παίρνεις τηλέφωνο;

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΒΕΝΖΙΝΑΔΙΚΟ

Απ’ το δρόμο. Δεν έχω μπαταρία στο κινητό

αλλά βρήκα τηλέφωνο με κέρματα σε ένα

βενζινάδικο. Μάντεψε…

ΜΕΛΙΝΑ ΚΟΥΖΙΝΑ

Τι να μαντέψω

ΒΕΝΖΙΝΑΔΙΚΟ ΕΘΝΙΚΗΣ

Ο Στέφανος αφήνει το αυτί του και κλείνει με το χέρι του το μικρόφωνο του ακουστικού.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΒΕΝΖΙΝΑΔΙΚΟ(χαμογελάει, κοιτάζει το φορτηγό του)

Τάξε μου!

ΜΕΛΙΝΑ ΚΟΥΖΙΝΑ

Τι να σου τάξω καλέ; Πες μου και θα

χυθεί ο καφές…

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΒΕΝΖΙΝΑΔΙΚΟ(ξανακλείνει το αυτί του)

Ποιος; Δε σ’ ακούω… Περνάνε φορτηγά από δω!

ΜΕΛΙΝΑ ΚΟΥΖΙΝΑ(αργά και δυνατά)

Λέω… Γιατί, να σου τάξω;

ΒΕΝΖΙΝΑΔΙΚΟ ΕΘΝΙΚΗΣ

Περνάει μια νταλίκα και κορνάρει παρατεταμένα! Ο Στέφανος σκεπάζει με τα δυο του χέρια το μικρόφωνο του ακουστικού, κοιτάζει τη νταλίκα που πέρασε, εκνευρισμένος.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΒΕΝΖΙΝΑΔΙΚΟ

Να κάνει ο κώλος σου μαλάκα!

ΜΕΛΙΝΑ ΚΟΥΖΙΝΑ

Δεν άκουσα… Τι είπες;

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΒΕΝΖΙΝΑΔΙΚΟ

Άστο ρε Μελίνα, τίποτα. Λοιπόν, άκου, το

απόγευμα θα είμαι στο σπίτι!

ΜΕΛΙΝΑ ΚΟΥΖΙΝΑ

Θα είσαι σπίτι; Στη Ρουμανία δε μου είπες

ότι θα πήγαινες;

ΣΤΕΦΑΝΟΣ (O.S)

Όχι, στέλνουν άλλο οδηγό στη Ρουμανία. Θα

σου εξηγήσω όταν έρθω. Έλα κλείνω τώρα…

Θα πέσει η γραμμή και δεν έχω άλλο κέρμα.

ΜΕΛΙΝΑ

Καλά μωρό μου. Σε περιμένω. Να προσέχεις!

Φαίνεται ο καφές που φουσκώνει και χύνεται από το μπρίκι. Από το διπλανό δωμάτιο(σαλόνι) ακούγεται η ΔΗΜΗΤΡΑ(32)

ΔΗΜΗΤΡΑ(O.S)

Μελίνα… Κάτι μύρισε καμένο.

ΜΕΛΙΝΑ

Να πάρει… Ο καφές!

Η Μελίνα σηκώνει το μπρίκι από το σβησμένο και λερωμένο με  καφέ καμινέτο. Μοιράζει τον καφέ σε δύο φλιτζανάκια. Στραβομουτσουνιάζει στη θέα του βραστού καφέ χωρίς καϊμάκι. Εγκαταλείπει τους καφέδες και κατευθύνεται στο καθιστικό.

ΕΣΩΤ./ΚΑΘΙΣΤΙΚΟ/ΜΕΡΑ

Αποτέλεσμα εικόνας για μικρο καθιστικο σαλονι χριστουγεννιατικο με μελομακαρονα

Στο μικρό καθιστικό σαλονάκι, φαίνεται η Δήμητρα με γυρισμένη την πλάτη, να παρατηρεί μια κορνιζαρισμένη φωτογραφία που πήρε από το σύνθετο έπιπλο. Στη φωτογραφία φαίνονται ο Στέφανος σε πόζα αγκαλιάσματος μαζί με τη Μελίνα, μπροστά στο άγαλμα του λιονταριού της Αμφίπολης.

ΜΕΛΙΝΑ

Δήμητρα…

ΔΗΜΗΤΡΑ(την κοιτάζει)

ΜΕΛΙΝΑ

Μιλούσα στο τηλέφωνο και μου χύθηκε ο

καφές… Θα περιμένεις δυο λεπτά να φτιάξω

άλλον, εντάξει;

ΔΗΜΗΤΡΑ

Όχι ρε συ μην κάνεις τον κόπο. Θα τον

πιούμε βραστό, χωρίς καϊμάκι δεν πειράζει.

Εξάλλου, το φλιτζάνι θέλουμε να δούμε.

Η Μελίνα γυρίζει στην κουζίνα.

ΔΗΜΗΤΡΑ

Που είστε εδώ;

ΜΕΛΙΝΑ (O.S)

Που είμαστε;

ΔΗΜΗΤΡΑ

Για τη φωτογραφία λέω… Αυτή με το λιοντάρι.

Η Μελίνα επιστρέφει στο καθιστικό με τους καφέδες και δυο ποτήρια νερό σε δίσκο.

ΜΕΛΙΝΑ

Α… Είναι στην Αμφίπολη, στις Σέρρες!

Η Μελίνα αφήνει το δίσκο στο τραπεζάκι.

ΔΗΜΗΤΡΑ

Για πες… Ποιος σε θυμήθηκε και έγινε η

αιτία για το κακό που πάθαμε;

Η Δήμητρα αφήνει στο σύνθετο την κορνίζα, δίπλα σε μια άλλη που απεικονίζει το ζευγάρι τη μέρα του γάμου τους, να ποζάρουν μπροστά στο επταπύργιο. Η Μελίνα μετακινεί το ένα φλιτζάνι από το δίσκο, προς το μέρος της Δήμητρας και πάνω στο τραπέζι, δίπλα σε μια Χριστουγεννιάτικη πιατέλα με μελομακάρονα και κουραμπιέδες.

ΜΕΛΙΝΑ(κάθεται)

Ποιο κακό;

ΔΗΜΗΤΡΑ(κάθεται σε πολυθρόνα)

Που χύθηκε ο καφές.

ΜΕΛΙΝΑ(πίνει μια γουλιά καφέ)

Α ναι, ο καφές…(πίνει ξανά)

ΔΗΜΗΤΡΑ(πίνει καφέ)

Λοιπόν;

ΜΕΛΙΝΑ

Ο Στέφανος! Έρχεται το απόγευμα!

ΔΗΜΗΤΡΑ

Ο Στέφανος; Μα δεν είπες πως μετά την

Κωνσταντινούπολη θα τον στείλουν σε άλλο

δρομολόγιο στο Βουκουρέστι;

Η Μελίνα πίνει μια γουλιά, στριφογυρίζει το φλιτζάνι και το αφήνει ανάποδα επάνω στο πιατάκι.

ΜΕΛΙΝΑ

Κι εγώ αυτό νόμιζα. Ποιος ξέρει; Άλλαξαν

φαίνεται τα σχέδια της εταιρίας, και

στέλνουν άλλον οδηγό στη Ρουμανία.

Η Δήμητρα παίρνει το αναποδογυρισμένο φλιτζάνι της Μελίνας και επεξεργάζεται το εσωτερικό του.

ΔΗΜΗΤΡΑ

Άλλο που δεν ήθελες κι εσύ. Χμ…

ΜΕΛΙΝΑ

Ήταν πολύ χαρούμενο το μωρό μου! Τι να

μαγειρέψω; Πρέπει να βγάλω κάτι απ’ την

κατάψυξη.

Σηκώνεται και φεύγει βιαστικά προς την κουζίνα.

ΔΗΜΗΤΡΑ(μιλάει δυνατά)

Πώς να μην είναι χαρούμενος καλή μου;

Χριστούγεννα με τη γυναικούλα του, ξαφνικά

και απρόσμενα, λίγο το έχεις;

Η Μελίνα επιστρέφει από την κουζίνα. Κάθεται στην πολυθρόνα που βρίσκεται απέναντι από τη Δήμητρα, και δείχνει προβληματισμένη με το σχόλιο της φίλης της.

ΜΕΛΙΝΑ

Δεν μου είπε κάτι τέτοιο. Τα Χριστούγεννα

είναι σε τέσσερις μέρες. Σίγουρα θέλουν να τον

ξεκουράσουν λίγο, για να του δώσουν κάποιο

δρομολόγιο μέσα στις γιορτές.

Η Δήμητρα στριφογυρίζει το φλιτζάνι στα χέρια της και το κοιτάζει με ενδιαφέρον. Η Μελίνα συνεχίζει να γκρινιάζει χωρίς να προσέχει τη Δήμητρα.

ΜΕΛΙΝΑ

Όπως γίνεται κάθε φορά τα τέσσερα χρόνια

που είμαστε παντρεμένοι.

Είμαι ο ποιο νέος οδηγός, κάνε υπομονή,

τα λεφτά είναι καλά, και υπάρχουν

παλαιότεροι οδηγοί που έχουν σειρά… Κάθε

χρόνο τα ίδια. Αυτό που ξέρω εγώ είναι πως

τα Χριστούγεννα για μένα είναι μέρες

αναμονής και μοναξιάς. Αλλά ως εδώ ήταν…

Τελευταία φορά! Απ’ του χρόνου θα πηγαίνω

κι εγώ στις Σέρρες!

ΔΗΜΗΤΡΑ

Στους γονείς σου ε;

ΜΕΛΙΝΑ

Στους γονείς μου ναι! Και στην αδερφή μου,

και στ’ ανίψια μου, γιατί να κάθομαι εδώ

μόνη μου και να περιμένω;

ΔΗΜΗΤΡΑ

Εδώ όμως χρυσή μου, άλλα βλέπω!

ΜΕΛΙΝΑ

Τι άλλα βλέπεις δηλαδή;

ΔΗΜΗΤΡΑ

Το φλιτζάνι Μελίνα μου! Είναι ολοφάνερο.

ΜΕΛΙΝΑ

Α ναι, το φλιτζάνι! Αλήθεια, τι λέει; Θα

βρω δουλειά; Η μήπως θα μείνω έγκυος;

ΔΗΜΗΤΡΑ

Λυπάμαι. Τίποτα απ’ αυτά δεν φαίνεται.

Ούτε ίχνος εγκυμοσύνης, κι από δουλειά…

Τζίφος.

ΜΕΛΙΝΑ

Ωραία! Μου είπες όλα όσα δεν είδες

στο φλιτζάνι μου. Τέλος πάντων, φαίνεται

τίποτα μέσα σ’ αυτό το φλιτζάνι; Η μήπως

χάθηκε το μέλλον μου μαζί με το καϊμάκι του

καφέ;

ΔΗΜΗΤΡΑ

Αυτό που βλέπω ξεκάθαρα, είναι ένα μεγάλο

ταξίδι!

ΜΕΛΙΝΑ

Αυτό είναι γνωστό. Μπορεί να γλίτωσε τη

Ρουμανία, αλλά ποιος ξέρει που θα τον

στείλουν μετά.

ΔΗΜΗΤΡΑ

Ποιον;

ΜΕΛΙΝΑ

Το Στέφανο ντε…

ΔΗΜΗΤΡΑ

Μα εγώ εξηγώ το δικό σου φλιτζάνι! Ταξίδι

και μάλιστα για δύο! Μπροστά σε μεγάλο

αστέρι, πάνω σε λευκό σύννεφο,

αγκαλιασμένοι εσύ και ο Στέφανος! Αν δεν

είναι αυτό ταξίδι τότε τι είναι;

ΜΕΛΙΝΑ

Α, εσύ καλά τα λες, αλλά τα αφεντικά του

Στέφανου στη μεταφορική σίγουρα έχουν

άλλα σχέδια.

ΔΗΜΗΤΡΑ

Τι να σου πω Μελίνα μου; Δεν έχω ξαναδεί

τόσο καθαρό φλιτζάνι.

ΜΕΛΙΝΑ

Θα φταίει που χύθηκε ο καφές.

ΔΗΜΗΤΡΑ

Δεν ξέρω τι φταίει, αλλά εδώ φαίνεται

ξεκάθαρα. Ορίστε… Κοίτα!

ΜΕΛΙΝΑ

Που ρε συ; Δείξε μου…

Η Μελίνα φέρνει το φλιτζάνι μπροστά στο πρόσωπο της και το επεξεργάζεται.

ΜΕΛΙΝΑ

Δε βλέπω τίποτα.

ΔΗΜΗΤΡΑ

Τίποτα; Μα καλά, δε βλέπεις…

ΜΕΛΙΝΑ(τι διακόπτει)

Ένα συνηθισμένο φλιτζάνι βλέπω, λερωμένο

από το καφέ κατακάθι που κύλισε στα

τοιχώματα του όσο ήταν ανάποδα επάνω στο

πιατάκι.

Η Δήμητρα γελάει, και πιάνει το δικό της φλιτζάνι.

ΔΗΜΗΤΡΑ

Κάτσε να δω και το δικό μου. (γελάει ξανά)

Έχεις δίκιο! Ακανόνιστα καφέ σχήματα!

Η Μελίνα σηκώνεται, παίρνει το φλιτζάνι της και κάθεται δίπλα στη Δήμητρα.

ΜΕΛΙΝΑ

Έλα ρε συ… Δείξε μου… Ποιο σύμβολο είναι

το ταξίδι, ποιο σύμβολο είμαι εγώ, και ποιο

ο Στέφανος;

Η Δήμητρα αναστενάζει. Αφήνει το φλιτζάνι της στο τραπεζάκι. Γυρίζει το σώμα της προς τη Μελίνα, και την κοιτάζει στα μάτια με συγκαταβατικό βλέμμα.

ΔΗΜΗΤΡΑ

Αχ Μελίνα μου… Δεν χρειάζεται να δω κάποια

σύμβολα μέσα στο φλιτζάνι που να φανερώνουν

το μέλλον. Η αλήθεια είναι πως δε χρειάζεται

ούτε το φλιτζάνι.

ΜΕΛΙΝΑ

Δε χρειάζεται;

ΔΗΜΗΤΡΑ

Όχι. Το μόνο που χρειάζεται είναι να

πιστεύεις πως μπορείς να το κάνεις, και

το μέσο για να το καταφέρεις γίνεται

οποιοδήποτε αντικείμενο βρεθεί στα χέρια

σου. Φτάνει μόνο να κλείσεις τα μάτια και

να φανταστείς το μέλλον. Φλιτζάνι, χαρτιά,

παλάμη, οτιδήποτε η και τίποτε ακόμη. Αυτό

που έχει σημασία είναι να πιστεύεις πως

μπορείς, και να ξέρεις πώς να το ζητάς.

ΜΕΛΙΝΑ

Πως το ζητάς δηλαδή ρε Δήμητρα;

ΔΗΜΗΤΡΑ

Έτσι απλά. Θέλω να μάθω τι πρόκειται να

συμβεί στη Μελίνα στο άμεσο μέλλον.

ΜΕΛΙΝΑ

Αυτό είναι όλο;

ΔΗΜΗΤΡΑ

Σχεδόν.

ΜΕΛΙΝΑ

Και πως έρχεται η απάντηση;

ΔΗΜΗΤΡΑ

Η απάντηση πλανάται καλή μου.

ΜΕΛΙΝΑ

Που πλανάται δηλαδή ρε Δήμητρα;

ΔΗΜΗΤΡΑ

Οπουδήποτε. Σε ένα φλιτζάνι καφέ, σε μια

ανοιχτή παλάμη, στη σειρά που πέφτουν τα

χαρτιά, στα σχήματα γύρω σου, στα όνειρα,

στα οράματα, σε συμπτώσεις, στο κενό μέσα

σου, εκεί που γεννιέται μια ερώτηση,

πάντα δίπλα βρίσκεται και η απάντηση.

Αρκεί μόνο να το πιστεύεις αυτό, και να

μην το κάνεις ερευνητικά, όπως

πραγματοποιείς ένα πείραμα προκειμένου να

καταγράψεις αντιδράσεις και συμπεριφορές.

ΜΕΛΙΝΑ

Ναι ε; Τότε γιατί με βάζεις να πίνω καφέ

κάθε φορά που πρόκειται να μου μιλήσεις

για το μέλλον μου;

Η Δήμητρα γελάει και αγγίζει τη Μελίνα στον ώμο.

ΔΗΜΗΤΡΑ

Μπορεί να κάνεις τον καλύτερο καφέ, αλλά

δε μ’ αρέσει να τον πίνω μόνη μου.

ΜΕΛΙΝΑ

Σοβαρά τώρα, δε χρειάζεσαι το φλιτζάνι για

να δεις το μέλλον;

ΔΗΜΗΤΡΑ

Εγώ, δεν το χρειάζομαι σίγουρα. Εσύ όμως

το χρειάζεσαι!

ΜΕΛΙΝΑ(με έκπληξη)

Α, θα με τρελάνεις εσύ… Εγώ; Γιατί το

χρειάζομαι;

ΔΗΜΗΤΡΑ

Χρειάζεσαι τη διαδικασία, για να πιστέψεις

αυτά που θα σου πω.

ΜΕΛΙΝΑ

Δε σε καταλαβαίνω.

ΔΗΜΗΤΡΑ

Η αλήθεια είναι πως αν εσύ δεν πιστέψεις,

τότε δεν μπορώ να μάθω τίποτα για σένα.

ΜΕΛΙΝΑ

Συγνώμη κιόλας κοπέλα μου, αλλά αυτό που

μου λες δυσκολεύομαι να το πιστέψω.

ΔΗΜΗΤΡΑ

Εγώ σου εξήγησα πως γίνεται, αλλά έχω

την εντύπωση πως δυσκολεύεσαι να με

πιστέψεις γιατί ακούγεται πολύ απλό

για να είναι αληθινό. Το ίδιο συμβαίνει

με όλους δηλαδή, όταν μ’ ακούν να λέω

κάτι τέτοιο.

ΜΕΛΙΝΑ

Μήπως θα μου πεις ότι μπορώ να δω και

μόνη το μέλλον μου;

ΔΗΜΗΤΡΑ

Ακριβώς! Το έθεσες πολύ ωραία.

ΜΕΛΙΝΑ

Δεν ξέρω αν το έθεσα ωραία αλλά…

ΔΗΜΗΤΡΑ(τη διακόπτει)

Αλλά; Ξέρω, είναι πολύ ποιο εύκολο για

σένα να γνωρίζεις πως όσα σου πω για το

μέλλον σου προέρχονται από την ερμηνεία

των μυστικών συμβόλων στο φλιτζάνι σου.

ΜΕΛΙΝΑ

Κάτσε ρε Δήμητρα… Εσύ δε μου έλεγες για

τη μητέρα σου που…

ΔΗΜΗΤΡΑ(τη διακόπτει)

Μα φυσικά! Έμαθα να ερμηνεύω τα σύμβολα

από τη μητέρα μου. Και κείνη με τη σειρά

της από τη γιαγιά μου. Αχ η γιαγιά μου!

Κουβάλησε μαζί της όλες αυτές τις μυστικές

γνώσεις από τη Σμύρνη!

ΜΕΛΙΝΑ

Έτσι δεν έγινε;

ΔΗΜΗΤΡΑ(με στοχασμό)

Ναι, έτσι έγινε. Έτσι αυτή η γνώση πέρασε

από μάνα σε κόρη με αυστηρή μυστικότητα

προκειμένου να συνεχιστεί η ευλογημένη

παράδοση.

ΕΣΩΤ./ΚΑΦΕΤΕΡΕΙΑ ΠΑΡΑΛΙΑΣ/ΒΡΑΔΥ

Αποτέλεσμα εικόνας για χριστουγεννα με θεα την παραλια θεσσαλονικης

Πίσω από το τζάμι του καφέ που βρίσκεται στη δυτική μεριά της παραλίας, δίπλα στο εμπορικό λιμάνι, φαίνεται η στολισμένη νυχτερινή όψη της παραλίας της Θεσσαλονίκης μέχρι και το λευκό πύργο. Ο Στέφανος με τη Μελίνα κάθονται μπροστά στο τζάμι. Απολαμβάνουν τη θέα. Ο Στέφανος πίνει από ένα ψιλό κολονάτο ποτήρι κόκκινο κρασί. Μπροστά στη Μελίνα, στο τραπεζάκι, υπάρχει μια φαρδιά κούπα με ζεστή σοκολάτα. Ακούγεται ένα γνωστό ξένο Χριστουγεννιάτικο τραγούδι.

ΜΕΛΙΝΑ

Είναι πολύ όμορφα εδώ!

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Ναι, όντος.

ΜΕΛΙΝΑ

Καλά που το σκέφτηκες να βγούμε. Κόντευα

να σκάσω μέσα.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Γιατί δεν έβγαινες με καμιά φίλη σου;

ΜΕΛΙΝΑ

Ποια φίλη μου;

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Ξέρω γω; Εσύ μου μιλάς για κάποιες φίλες

σου συνήθως.

ΜΕΛΙΝΑ

Αν εννοείς την Ολυμπία… Απ’ την ώρα που

ζευγάρωσε δεν έχει καιρό ούτε για καφέ!

Η Καίτη, έχει πλέον μωρό, οπότε μάλλον

θα πρέπει να την ξεχάσω.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Και η άλλη; Η ψυχολόγα;

ΜΕΛΙΝΑ

Ποια; η Δήμητρα; Ευτυχώς που υπάρχει και

η Δήμητρα και ξεχνιέμαι λίγο.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Ωραία! Δεν βγήκατε για κανένα καφέ;

ΜΕΛΙΝΑ

Με τις αφραγκιές που έχει η Δήμητρα… Και

τα δυο ευρώ που δίνει για το εισιτήριο του

αστικού μέχρι το σπίτι μας πολύ είναι.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτή η γυναίκα δεν

βρίσκει μια δουλειά της προκοπής, αλλά

κάθεται και επιβαρύνει τους γονείς της.

ΜΕΛΙΝΑ

Βρήκε δουλειά! Απλά, μετά από τέσσερα χρόνια

την έχασε.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Για ποια δουλειά μιλάς; Εκείνη με τους

ετοιμοθάνατους;

ΜΕΛΙΝΑ

Καρκινοπαθείς ήταν, όχι ετοιμοθάνατοι!

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Ποια η διαφορά;

ΜΕΛΙΝΑ

Τεράστια! Τέλος πάντων, ψυχολόγος είναι,

αυτή είναι η δουλειά της. Αυτό τη γεμίζει!

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Γεμίζει αυτήν, αλλά αφήνει άδειες τις τσέπες

της!

ΜΕΛΙΝΑ

Δεν έχουν μόνο τα χρήματα σημασία. Αυτό που

μετράει περισσότερο είναι να είσαι

ευτυχισμένος με ότι κάνεις.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Αν θυμάμαι καλά, είπες πως είναι άνεργη αυτή

τη στιγμή.

ΜΕΛΙΝΑ

Μπορεί να μην αμείβεται, αλλά κάνει κάτι

πολύ όμορφο αυτή την περίοδο! Είναι

εθελόντρια σε μια θεατρική ομάδα που

ασχολείται με παιδιά που έχουν νοητική

υστέρηση.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Καθυστερημένα που παίζουν θέατρο;

ΜΕΛΙΝΑ

Περίπου. Τώρα από όσα μου είπε ετοιμάζουν μια

παράσταση, όπου μετά από συνεντεύξεις και

επαφές που έχουν με τέτοια παιδιά και με

τους γονείς τους, θα παρουσιάσουν πάνω στη

σκηνή, το πώς βλέπουν αυτά τα παιδιά τον

κόσμο γύρω τους. Πως αντιλαμβάνονται τα

διάφορα γεγονότα της καθημερινότητας, και

τέτοια.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Ποιος θα παίξει σ’ αυτή την παράσταση;

ΜΕΛΙΝΑ

Τα ίδια τα παιδιά! Μαζί με τους ψυχοθεραπευτές

φυσικά.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Ω ρε μούρλα! Και ποιος νοιάζεται για το πώς

βλέπει τον κόσμο ένα καθυστερημένο;

ΜΕΛΙΝΑ

Έλα Στέφανε… Μη λες βλακείες. Υπάρχουν

άνθρωποι που ενδιαφέρονται πραγματικά!

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Η Δήμητρα ας πούμε;

ΜΕΛΙΝΑ

Ναι, η Δήμητρα! Αλλά και πολλοί άλλοι.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Όπως;

ΜΕΛΙΝΑ

Για σκέψου… Μήπως οι γονείς όλων αυτών των

παιδιών; Και όλοι όσοι ασχολούνται μ’ αυτά

τα παιδιά! Ε; Τι λες;

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Αυτό που λέω εγώ, είναι πως αν είχες μπει

στο πανεπιστήμιο, θα ήσουν και συ άλλη

μια άνεργη ψυχολόγος που θα ασχολούνταν με

εθελοντικές μαλακίες.

ΜΕΛΙΝΑ

Ας αλλάξουμε θέμα, για να μη χαλάσει στο

τέλος η όμορφη βραδιά.

Η Μελίνα πίνει μια γουλιά απ’ τη σοκολάτα της, και χαζεύει για λίγο τα αυτοκίνητα της παραλιακής. Ο Στέφανος κάνει νόημα στη ΣΕΡΒΙΤΟΡΑ, κι εκείνη πλησιάζει με ένα πλατύ χαμόγελο.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Μπορώ να έχω άλλο ένα απ’ το ίδιο;

ΣΕΡΒΙΤΟΡΑ

Φυσικά!

Η σερβιτόρα παίρνει το άδειο ποτήρι, και την κανάτα του νερού, και απομακρύνεται.

ΜΕΛΙΝΑ

Λοιπόν; Ποια είναι η έκπληξη που είπες πως

μου ετοίμασες;

Ο Στέφανος βγάζει από την τσέπη του μπουφάν του μια έγχρωμη σελίδα Α4 διπλωμένη στη μέση. Τη δίνει στη Μελίνα.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Ορίστε και η έκπληξη!

Η Μελίνα ξεδιπλώνει τη σελίδα. Στο πίσω μέρος της φαίνεται ένα χιονισμένο χωριό με πέτρινα σπίτια. Διαβάζει τη σελίδα και το πρόσωπο της δείχνει έκπληκτο.

ΜΕΛΙΝΑ

Αυτό είναι το καλύτερο δώρο που μπορούσες

να μου κάνεις αγάπη μου!

Η Μελίνα σηκώνεται από τη θέση της, πηγαίνει δίπλα στο Στέφανο, τον αγκαλιάζει και φιλιούνται.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Μόνο που γκρίνιαζες! Είδες που τελικά ήρθε

και η σειρά μας;

Η Μελίνα αφήνει τη σελίδα στο τραπεζάκι, και τακτοποιεί τα μαλλιά του Στέφανου.

ΜΕΛΙΝΑ

Λοιπόν… Θα μου πεις πότε πρόλαβες να το

οργανώσεις; Γνώριζες από πριν ότι δεν θα

πήγαινες στο Βουκουρέστι;

Εμφανίζεται η σερβιτόρα με το κρασί και την κανάτα.

ΣΕΡΒΙΤΟΡΑ

Ορίστε και το κρασί σας…

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Ευχαριστώ! Μπορείς σε παρακαλώ να μας

ανάψεις και το κεράκι;

ΣΕΡΒΙΤΟΡΑ

Μα φυσικά! Μισό λεπτό.

Βγάζει από το τσεπάκι του γιλέκου της ένα αναπτήρα και ανάβει το κεράκι που βρίσκεται πάνω στο τραπέζι. Απομακρύνεται.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Δεν ήταν σίγουρο… Γι’ αυτό και δε σου το είπα.

Ο Στέφανος πίνει μια γουλιά από το ποτήρι του.

ΜΕΛΙΝΑ

Είναι ωραίο το ξενοδοχείο;

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Είδα κάτι φωτογραφίες στο  internet και

ζαλίστηκα!

Την πιάνει από τον ώμο και συνεχίζει με δέος.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Όλα είναι κανονισμένα! Ακόμη και το

εορταστικό δείπνο. Έχει spa, έχει χαμάμ,

και μου είπε για πολλές εκπλήξεις λόγο της

πρωτοχρονιάς.

ΜΕΛΙΝΑ

Ποιος σου είπε;

ΣΤΕΦΑΝΟΣ(την αφήνει)

Ο Ιορδάνης! Φίλος μου, που δουλεύει σ’ αυτό

το γραφείο. Τα έχει κανονίσει όλα!

ΜΕΛΙΝΑ(με ανησυχία)

Με τρομάζεις μωρό μου… Πόσο θα μας κοστίσει

αυτό το ταξίδι;

Ο Στέφανος με μια αστραπιαία κίνηση, μεταφέρει το δείκτη του δεξιού του χεριού στο στόμα της Μελίνας, προκειμένου να τη διακόψει.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Νομίζω πως αυτό το ταξίδι δεν πρέπει να

ξεκινήσει με αρνητικές σκέψεις. Τι λες κι

εσύ;

ΜΕΛΙΝΑ(απολογητικά – συγκαταβατικά)

Έχεις δίκιο αγάπη μου! Απλά εγώ…

Πριν ολοκληρώσει, την αρπάζει και τη φιλάει στο στόμα.

2 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΠΡΙΝ/ΕΣΩΤ./ΣΑΛΕ ΧΙΟΝΟΔΡΟΜΙΚΟΥ/ΜΕΡΑ

1446646427_4464

Στο σαλέ του χιονοδρομικού κέντρου στο Καϊμακτσαλάν, φαίνονται δυο παρέες να κάθονται γύρω από διαφορετικά τραπέζια. Ο ΚΑΦΕΤΖΗΣ σερβίρει έναν Ελληνικό καφέ στο φλιτζάνι, και τον μεταφέρει στη μια παρέα με τα τρία άτομα. Στο βάθος διακρίνεται μια τηλεόραση κρεμασμένη στον τοίχο. Βρίσκεται σε λειτουργία και εκπέμπει το δελτίο ειδήσεων. Η δεύτερη παρέα αποτελείται από τέσσερα άτομα, και δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις ειδήσεις. Ο ΚΑΦΕΤΖΗΣ αφήνει τον καφέ μπροστά στον ΑΝΕΣΤΗ(60)

ΑΝΕΣΤΗΣ

Νερό δε θα φέρεις;

ΚΑΦΕΤΖΗΣ

Θα φέρω, με το λουκουμάκι.

ΑΝΕΣΤΗΣ

Δε ζήτησα λουκούμια… Ένα νερό θέλω, να

πιω τον καφέ μου.

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ(65)  απ’ την ίδια παρέα, επεμβαίνει.

ΓΙΑΝΝΗΣ

Έλα ρε Ανέστη, θα έρθει και το νερό,

χαλάρωσε λίγο…

Ο Ανέστης βγάζει απ’ το τετράγωνο πακέτο Καρέλια που βρίσκεται στο τραπέζι ένα άφιλτρο τσιγάρο, το χτυπάει δυο φορές στο πακέτο και το ανάβει με ένα παλιό αναπτήρα με φυτίλι και τσακμακόπετρα. Τραβάει μια γερή ρουφηξιά, και φυσάει τον καπνό ψηλά.

ΑΝΕΣΤΗΣ

Πρώτα σερβίρεται το νερό στο τραπέζι!

Εγώ θα του μάθω τη δουλειά του;

Ο καφετζής του φέρνει ένα ποτήρι νερό.

ΚΑΦΕΤΖΗ (ειρωνικά)

Ορίστε το νερό… Τίποτα άλλο;

ΑΝΕΣΤΗΣ (προς το Γιάννη)

Βλέπεις; Ένα νερό του ζήτησα, και με

ειρωνεύεται.

Ο τρίτος της παρέας, ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ(60) ξεσπάει σε γέλια. Την προσοχή όλων μέσα στο σαλέ, μαγνητίζει η οθόνη της τηλεόρασης. Δείχνει χιονισμένους δρόμους, και εκχιονιστικά μηχανήματα που τους καθαρίζουν. Από την παρέα που βρίσκεται κοντά στην τηλεόραση, ο άντρας που κάθεται με πρόσωπο στην οθόνη και στην πλάτη του αμάνικου μπουφάν του γράφει «SKI CENTER» σηκώνει το τηλεκοντρόλ με το χέρι του και ανοίγει την ένταση στο τέρμα.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ(O.S)

Έντονες χιονοπτώσεις εκδηλώνονται από

εχθές το βράδυ , και θα ενταθούν σήμερα

Κυριακή 4 Δεκεμβρίου, στην Ανατολική

Στερεά, κυρίως στους νομούς Αττικής και

Βοιωτίας. Στην Πάρνηθα έχει διακοπεί η

κυκλοφορία των οχημάτων από το ύψος του

τελεφερίκ μέχρι και το καζίνο. Ενώ

δυσκολίες συναντούν όλα τα οχήματα που

κινούνται χωρίς αλυσίδες, στις γύρω

ορεινές και ημιορεινές περιοχές.

ΑΝΕΣΤΗΣ

Ρε αϊ σιχτίρ από κει!

Σβήνει με νευρικές κινήσεις το τσιγάρο στο τασάκι.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ(συν.)

Περισσότερα για τον καιρό μπορείτε να

παρακολουθήσετε στο αναλυτικό δελτίο της

Ε.Μ.Υ μετά το τέλος του δελτίου μας.

Ας περάσουμε τώρα στις εξωτερικές

ειδήσεις, και ποιο συγκεκριμένα…

Ο κος «SKI CENTER» χαμηλώνει την ένταση και αφήνει το τηλεκοντρόλ στο τραπέζι.

ΑΝΤΡΑΣ «SKI CENTER»

Αγιά Βαρβάρας έφτασε… Και λες κι έχουμε

Άνοιξη.

Ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ(35) Απ’ την παρέα των τεσσάρων, κάθεται κάτω από την τηλεόραση. Φοράει φόρμα του σκι με τιράντες και λευκό κοντομάνικο μπλουζάκι, με στάμπα εμπρός, που γράφει: «SKI SCHOOL – SLALOM»

ΛΕΥΤΕΡΗΣ

Πότε θα δουλέψουμε εμείς; Πέρυσι όλο κι

όλο δυο φορές χιόνισε! Κι εκείνες, ούτε

να το πατήσουμε στην πίστα δεν μπορούσαμε.

Ο ΤΡΙΤΟΣ(42) της παρέας ο ΕΥΘΥΜΗΣ, κάθεται ανάποδα στην καρέκλα, (με την πλάτη της καρέκλας στο στήθος του) και πίνει από ένα κουτί μπύρα.

ΕΥΘΥΜΗΣ

Δε λες καλά που έχετε και το τεχνητό χιόνι.

Εμείς τι να πούμε που περιμένουμε να

νοικιάσουμε είκοσι δωμάτια και δεν κλείσαμε

ακόμα ούτε τα μισά! Για Χριστούγεννα μιλάω ε…

Ούτε τα έξοδα δε θα βγάλουμε πάλι.

Ο ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΑΝΤΡΑΣ(30) της παρέας ΔΑΝΗΣ δε μιλάει καθόλου, μα δείχνει να συμφωνεί με τους προηγούμενους. Κουνάει καταφατικά το κεφάλι του συνεχώς. Ο Ανέστης συμμετέχει στα σχόλια των τεσσάρων.

ΑΝΕΣΤΗΣ

Μας το πήραν κι αυτό κάτω, στην Αθήνα!

Μόνο για χιονισμένη Πάρνηθα λέει

τελευταία.

Ο Παντελής ανακατεύει με ένα κουταλάκι το τσάι του.

ΠΑΝΤΕΛΗΣ

Παλιά θυμάμαι, της Αγιά Βαρβάρας βάζαμε

τις αλυσίδες στα αυτοκίνητα, και το

Φλεβάρη τις βγάζαμε!

ΑΝΕΣΤΗΣ

Μας το πήραν και το χιόνι κάτω, πάει

τελείωσε! Κατά τ’ άλλα… Ήμαστε Βόρεια

Ελλάδα σου λέει. Έτσι είναι, ότι καλό

βγάζει ο τόπος μας, θα το παίρνει αυτή

η άτιμη! Χιόνι… Ποδοσφαιριστές…

ΓΙΑΝΝΗΣ

Αμάν ρε Ανέστη… Να χαρείς… Μην αρχίζεις

πάλι με τον Πασσαλή και τον Ολυμπιακό,

δέκα χρόνια πέρασαν.

ΑΝΕΣΤΗΣ

Γιατί να μην αρχίσω; Και γιατί πάντα

πρέπει να τα ξεχνάμε όλα;

Ανάβει κι άλλο τσιγάρο.

ΑΝΤΡΑΣ «SKI CENTER»

Έλα ρε Ανέστη, ο άνθρωπος κοίταξε την

καριέρα του… Ότι ήταν να δώσει στην ομάδα

μας, το έδωσε. Καλά έκανε και πήγε κάτω!

ΑΝΕΣΤΗΣ

Πια καριέρα μωρέ; Για τα λεφτά πήγε!

Πάντα γι’ αυτά τα διαολεμένα.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ

Ε και τι ήθελες να κάνει; Επαγγελματίας

ποδοσφαιριστής ήτανε, να μην κοιτούσε τα

λεφτά;

ΑΝΕΣΤΗΣ (έντονα)

Όχι ρε Λευτέρη! Να μην τα κοιτούσε τα

λεφτά. Να καθόταν εδώ, στον τόπο του! Να

έπαιζε μπάλα στην ομάδα που τον ανέδειξε.

Στην ΕΔΕΣΣΑΙΚΑΡΑ! που τον χρειάζονταν

περισσότερο απ’ τον Ολυμπιακό.

Ο Παντελής χτυπάει απαλά τον Ανέστη στην πλάτη για να τον ηρεμήσει.

ΠΑΝΤΕΛΗΣ

Ρε Στάθη, δε φέρνεις εκείνο το λουκουμάκι;

υπογλυκαιμίες μυρίζομαι! (γελάει)

ΑΝΕΣΤΗΣ

Άσε ρε Παντελή… Τι να πω πια… Όλες οι

αξίες χάθηκαν, και μόνο τα λεφτά μετράνε.

Ο Δάνης, που ήταν αμίλητος ως τώρα, σήκωσε ψηλά τα χέρια του, τεντώθηκε και χασμουρήθηκε.

ΔΑΝΗΣ(πριν ολοκληρώσει το χασμουρητό)

Και το χιόνι; Γιατί πήγε στην Αθήνα κυρ

Ανέστη; Το πληρώσανε κι αυτό; (γελάνε όλοι)

Ακούγεται η μουσική του δελτίου καιρού. Στην οθόνη φαίνεται το βίντεο έναρξης.

ΑΝΤΡΑΣ «SKI CENTER»

Σςς… Ησυχία! Ο καιρός!

Μπροστά σε ένα χάρτη της Ελλάδας στέκεται ο ΜΕΤΕΩΡΟΛΟΓΟΣ.

Στο χάρτη διακρίνονται καθαρά νιφάδες χιονιού, και χαμηλές θερμοκρασίες σε όλη την Ελλάδα, αλλά πολύ περισσότερο στην κεντρική Μακεδονία.

ΜΕΤΕΩΡΟΛΟΓΟΣ

Σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις της

Εθνικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας, ολόκληρη

η χώρα και ειδικότερα η βόρεια Ελλάδα με

επίκεντρο τη Μακεδονία, πρόκειται να θαφτεί

από το χιόνι για ένα διάστημα

τριών – τεσσάρων ημερών! Σύμφωνα με τις

προβλέψεις των ειδικών, πολικό ψύχος με

έντονες χιονοπτώσεις θα επικρατήσει σε

ολόκληρη τη χώρα. Το φαινόμενο θα ενταθεί

περισσότερο στη Μακεδονία λίγο μετά τα

Χριστούγεννα, αφού συνδυαστεί με συνεχόμενα

βαρομετρικά χαμηλά που θα κάνουν την

εμφάνιση τους από τη Μεσόγειο, αλλά και

από τα Βαλκάνια!

Όλοι οι άντρες της παρέας των νεότερων  πετιούνται όρθιοι και πανηγυρίζουν λες κι έβαλε γκολ η ομάδα τους.

ΓΙΑΝΝΗΣ

Επιτέλους! Μας λυπήθηκε ο θεός! Χιόνι!

Πολύ χιόνι!

ΠΑΝΤΕΛΗΣ

Μέσα στις γιορτές μάλιστα! Θα πήξουμε

στον κόσμο!

ΕΞΩΤ./ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ/ΜΕΡΑ

Στο πεζοδρόμιο μιας συνοικίας με μονοκατοικίες της Έδεσσας, η κυρά ΚΟΥΛΑ(70) σκουπίζει τα τελευταία φύλα που έπεσαν από τα δύο δέντρα που βρίσκονται μπροστά στο σπίτι της. Σταματάει το σκούπισμα και χαιρετάει τη φίλη και γειτόνισσα της ΠΟΛΥΞΕΝΗ(68). Η Πολυξένη επιστρέφει από το φούρνο. Κρατάει μια σακούλα με ένα καρβέλι ψωμί.

ΠΟΛΥΞΕΝΗ

Αχ βρε Κούλα… Ησυχία δεν έχεις! Πάλι

σκούπισες όλο το πεζοδρόμιο;

ΚΟΥΛΑ

Κανονικά έπρεπε να τα καθαρίζει ο Δήμος

αυτά. Αλλά αν δεν τα σκουπίσω εγώ, θα

γεμίσει φύλα και θα γλιστράμε συνέχεια!

ΠΟΛΥΞΕΝΗ

Καλά, να δεις τι έχει να γίνει στις γιορτές

με το χιόνι που θα ρίξει. Άκουσες τι είπαν

στον καιρό;

ΚΟΥΛΑ

Αμ δεν άκουσα; Ούτε ο θεός δε μας λυπάται…

Δε μας έφτανε η μείωση στη σύνταξη, μας

αύξησαν και την τιμή στο πετρέλαιο, τώρα…

Το χιόνι μας μάρανε!

ΠΟΛΥΞΕΝΗ

Δεν ξέρω για σένα κυρά Κούλα μου, εγώ μια

φορά δεν πρόκειται να κάψω πετρέλαιο φέτος.

ΚΟΥΛΑ

Καλά, ας πέσει κάτω απ’ το μηδέν η

θερμοκρασία, και να δούμε μετά αν θα

κάψεις πετρέλαιο η όχι Πολυξένη μου.

ΠΟΛΥΞΕΝΗ

Όχι-όχι… Έχω την ξυλόσομπα με το φούρνο

στην κουζίνα. Εκεί καθόμαστε με το Λάμπρο.

Μόνο αυτή θ’ ανάβουμε! Στη σόμπα θα ψήνουμε

και το φαγάκι, να μην καίμε και ρεύμα, κι

όλα μια χαρά.

ΚΟΥΛΑ

Να δεις που στο τέλος θα ανεβάσουν και την

τιμή στα ξύλα! Αφού έβαλαν τον κόσμο να

αγοράσει ξυλόσομπες και κλιματιστικά,

μετά θα ανεβάσουν και το ρεύμα, και τα ξύλα.

Δεν τους ξέρεις καλά αυτούς.

ΠΟΛΥΞΕΝΗ

Την υγειά μας να έχουμε κυρά Κούλα, κι ο

θεός είναι μεγάλος! Θα τα βολέψουμε! Αχ κι

αν δεν περάσαμε φτώχεια… Κι αν δεν αντέξαμε

κρύο και κακουχίες! Μα πάντα τα καταφέρναμε!

Πάντα βρίσκαμε λύσεις!

ΕΞΩΤ./ΔΡΟΜΟΣ/ΜΕΡΑ

Φαίνεται από εξωτερική κάμερα το μπροστινό μέρος ενός μαύρου seat Ibiza σε κίνηση.  Διακρίνονται απ’ το παρμπρίζ ο Στέφανος και η Μελίνα.

ΜΕΛΙΝΑ

Είναι μακριά αυτός ο Άγιος Αθανάσιος αγάπη μου;

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Δε νομίζω… Μετά την Άρνισσα θα πρέπει να

δούμε μια πινακίδα που θα δείχνει την

κατεύθυνση για τον οικισμό.

ΕΣΩΤ./ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ/ΜΕΡΑ

Φαίνονται ο Στέφανος και η Μελίνα από πίσω, καθώς και το τοπίο που προσπερνάνε. Εμφανίζεται η πινακίδα που γράφει Άρνισσα, με βέλος που δείχνει δεξιά. Συνεχίζουν ευθεία. Αριστερά φαίνεται η λίμνη Βεγορίτιδα. Στα νερά της καθρεφτίζονται οι κορυφές του Βόρρα. Η Μελίνα ενθουσιάζεται και δείχνει με το χέρι της τη λίμνη.

ΜΕΛΙΝΑ

Κοίτα Στέφανε! Σαν καρτ ποστάλ δεν είναι;

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Σε κείνο το βουνό θ’ ανέβουμε.

Φαίνεται η πινακίδα που γράφει Άγιος Αθανάσιος, με βελάκι δεξιά. Συνεχίζουν δεξιά. Σε ύψωμα αριστερά τους φαίνεται ένα χωριό. Η πινακίδα που οδηγεί σ’ αυτό γράφει «ΝΕΟΣ ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ». Ο Στέφανος την προσπερνάει και συνεχίζει.

ΜΕΛΙΝΑ

Ε… Από δω έπρεπε να στρίψεις αριστερά!

Ο Στέφανος την κοιτάζει και χαμογελάει.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Αυτός είναι ο καινούριος Άγιος Αθανάσιος!

Εμείς πάμε στον παλιό οικισμό. Εκεί που

ήταν παλιά το χωριό. Πριν κάνουν την

μετεγκατάσταση.

ΜΕΛΙΝΑ

Γιατί έκαναν μετεγκατάσταση;

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Ένας μεγάλος σεισμός γκρέμισε τα περισσότερα

από τα σπίτια που ήταν παλιά και πρόχειρα

χτισμένα. Τότε θεώρησαν πως στο ορεινό και

δυσπρόσιτο σημείο που βρίσκονταν το χωριό

τους, ήταν πολύ δύσκολο να ανακατασκευαστεί

σε σύντομο χρονικό διάστημα. Έτσι αποφάσισαν

να το ξαναχτίσουν στους πρόποδες του βουνού,

δίπλα στη λίμνη.

ΜΕΛΙΝΑ

Αυτό που περάσαμε πριν από λίγο!

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Ακριβώς!

ΜΕΛΙΝΑ

Εμείς τώρα, γιατί πάμε στο παλιό χωριό;

Για να δούμε τα γκρεμισμένα σπίτια;

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Όχι, θα δεις. Ο οικισμός δημιουργήθηκε με

την πρωτοβουλία κάποιων επιχειρηματιών.

Γίνεται γνωστός σιγά-σιγά, και σίγουρα

θα μετατραπεί στον ποιο δημοφιλή χειμερινό

προορισμό της Μακεδονίας. Βλέπεις βρίσκεται

πολύ κοντά στο χιονοδρομικό κέντρο του

Καϊμακτσαλάν.

Μετά από μια απότομη αριστερή στροφή, εμφανίζεται μπροστά τους η είσοδος του οικισμού. Μια πινακίδα σε σχήμα ημικύκλιου καλύπτει την είσοδο από τη μια άκρη του δρόμου ως την άλλη. Επάνω της αναμμένα λαμπάκια σχηματίζουν τις λέξεις «ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ * ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ»

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ ΓΡΑΜΜΑ

Κατά ένα περίεργο τρόπο, τα φετινά Χριστούγεννα  δεν ήταν για το Θωμά ευκαιρία για διασκέδαση, διακοπές και ξεφάντωμα, όπως το συνήθιζε. Η ζωή του ολόκληρη θα έλεγα, πως δεν ήταν ίδια μετά τον Αύγο…

Πηγή: ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ ΓΡΑΜΜΑ

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ ΓΡΑΜΜΑ

Κατά ένα περίεργο τρόπο, τα φετινά Χριστούγεννα  δεν ήταν για το Θωμά ευκαιρία για διασκέδαση, διακοπές και ξεφάντωμα, όπως το συνήθιζε. Η ζωή του ολόκληρη θα έλεγα, πως δεν ήταν ίδια μετά τον Αύγουστο του περασμένου καλοκαιριού.

Παραμονή Χριστουγέννων πρωί, πριν καλά – καλά ανατείλει ο ήλιος, και βρίσκονταν κιόλας στο πόδι, εγκαταλείποντας την ολονύχτια προσπάθεια του να κοιμηθεί,  ντύθηκε με αργές κινήσεις, και έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο της αγαπημένης του. Έριξε στο μπράτσο το μαύρο παλτό του, και στάθηκε έξω από την πόρτα του παιδικού δωματίου. Κατόπιν γλιστρώντας  αθόρυβα στο εσωτερικό,  φίλησε με στοργή και τρυφερότητα  τα δυο του αγγελούδια. Στη συνέχεια κατέβηκε  την εσωτερική σκάλα για να οδηγηθεί στο καθιστικό, όπου βολεύτηκε τελικά στην αγαπημένη του πολυθρόνα. Όχι πως έτρεφε κάποιο αίσθημα για την ίδια την πολυθρόνα, δεν το συνήθιζε άλλωστε να συνδέεται συναισθηματικά  με κανένα υλικό αγαθό. Η θέση της όμως, πίσω ακριβώς από τη μεγάλη γυάλινη επιφάνεια δίπλα στο τζάκι, χάριζε σε όποιον αναπαυόταν στην αγκαλιά της μια μοναδική θέα! Το καταπράσινο δάσος Κουρί  που κάλυπτε την έκταση από το μικρό πανόρι, μέχρι το μικρό πέτρινο βουνό με το παλιό εγκαταλειμμένο λατομείο. Θαρρείς πως ένα γιγάντιο μαχαίρι έκοψε με μιας το βουνό στη μέση για να αποκαλύψει το εσωτερικό του. Αφήνοντας το τελικά σύξυλο μιας και αυτό που αποκαλύφθηκε ήταν σκέτη λευκή πέτρα! Πως ήταν δυνατόν; καταπράσινο από αριστερά, το ίδιο και από δεξιά, μέχρι το νοσοκομείο Παπανικολάου. Πλαγιές γεμάτες με θυμάρι  τσάι του βουνού και ρίγανη, και στο εσωτερικό… Σκέτη λευκή σκληρή, κρύα πέτρα! Κι όμως… Κάθε, μα κάθε φορά που αναρωτιόταν για το ίδιο πράγμα ο Θωμάς, καθήμενος στην αγαπημένη του πολυθρόνα, θαυμάζοντας το ιδιόμορφο και περίεργο βουνό, έπαιρνε πάντα την ίδια απάντηση. Από το ίδιο το βουνό μάλιστα!

~Απορείς  Θωμά  που γεννιέται και θεριεύει όλη αυτή η ομορφιά, πάνω στην κρύα πέτρα. Αχ βρε Θωμά! Δεν έμαθες πως  εγώ και τα δέντρα ήμαστε αδέρφια! Ήμαστε ένα! Εγώ και όλα τα ζωάκια και τα έντομα που ζουν και πεθαίνουν κάθε μέρα πάνω μου, ήμαστε αδέρφια! Δεν μπορεί ο ένας χωρίς τον άλλο.  Αχ Θωμά – Θωμά! Εγώ και εσύ ήμαστε αδέρφια! Μα το ξέχασες . Έψαξες μέσα μου και βρήκες πέτρα. Τώρα σου φαίνομαι τελείως άχρηστο, νεκρό! Γι’αυτό απορείς που υπάρχει τόση ζωή επάνω μου. Θαυμάζεις όλη αυτή την ομορφιά πίσω απ’ το παράθυρο σου. Δεν είναι παράθυρο αυτό Θωμά! Ξύπνα επιτέλους… Καθρέφτης είναι! Ναι καθρέφτης. Γιατί εμείς και όλοι εσείς ήμασταν αδέρφια! Ήμασταν το ίδιο! Τώρα, είστε οι άνθρωποι, και εμείς, απλά τα όμορφα δέντρα και οι νεκρές πέτρες, που χρειαζόσαστε μόνο για να κατασκευάσετε τα σπίτια που θεωρείται όμορφα, και κλείνεστε μέσα τους ξεχνώντας για πάντα, πως ήμαστε το ίδιο υλικό! Ήμαστε αδέρφια! Θα θυμηθείτε άραγε ποτέ την καταγωγή σας Θωμά; Μα τι ρωτάω; Εσείς αποξενωθήκατε και μεταξύ σας! Κοιτάτε ο ένας τον άλλο στα μάτια, και τον θεωρείται διαφορετικό αλλιώτικο! Ξεχάσατε Θωμά, ξεχάσατε! Αν ποτέ θυμηθείτε Θωμά πως όλοι στην ίδια σούπα κολυμπάμε, δεν θα αναρωτηθείς ξανά πως αναπτύσσεται ζωή πάνω στη νεκρη πέτρα!~

Αν είχα  αδερφό, σήμερα θα ζητούσα να με συμβουλέψει… Να με στηρίξει ψυχολογικά! Αφού ισχυρίζεσαι πως ήμαστε αδέρφια, εμπρός λοιπόν,  βοήθησε με. Δώσε μου το κουράγιο που χρειάζομαι τώρα για να ανοίξω αυτό το γράμμα και να αντιμετωπίσω ότι και αν διαβάσω. Αυτό σου ζητάω να κάνεις μόνο, χωρίς να γκρινιάζεις και να διαμαρτύρεσαι πως δήθεν σε ξέχασα.

Έτσι σκεφτόταν ο Θωμάς, τη στιγμή που σήκωνε το βλέμμα του προκειμένου να αντικρίσει το βουνό στο δάσος Κουρί. Μα έκπληκτος συνειδητοποιούσε πως το βουνό δεν υπήρχε! Ούτε το δάσος! Είχαν εξαφανιστεί! Ένα πελώριο  λευκό  σύννεφο είχε πάρει τη θέση τους. Ένα σύννεφο είχε μπει ανάμεσα στο Θωμά και τα αδέρφια του, και δεν επέτρεπε να επικοινωνήσουν εκείνη τη στιγμή. ; Όμως, σαν από  θαύμα, επάνω στο αφράτο σύννεφο στεκόταν ο προφήτης Ηλίας! Όχι ο ίδιος φυσικά. Το ξωκλήσι του προφήτη Ηλία, που δέσποζε στην κορυφή του βουνού. Επομένως ο αδερφός του βρίσκονταν στη θέση του. Η πρωινή ομίχλη είχε καλύψει όμως  όλη τη γύρω περιοχή. Εκτός από το μικρό εκκλησάκι που εκείνη τη στιγμή, έμοιαζε να του λέει. Είμαι και εγώ εδώ! κανένα σύννεφο δεν μπορεί να με κρύψει. Είμαι εγώ εδώ για σένα αδερφέ!

Ο Θωμάς πετάχτηκε όρθιος. Αλίμονο… Έπρεπε με κάθε τρόπο εκείνο το πρωινό, να πάρει τη δύναμη που χρειαζόταν, και δεν θα επέτρεπε σε κανένα συννεφάκι να του χαλάσει τα σχέδια. Ενώ βρίσκονταν πίσω από τη βαριά θωρακισμένη εξώπορτα, έβαλε το χέρι του στην εσωτερική τσέπη του παλτού του, και έβγαλε ένα λευκό φάκελο. Διάβασε ακόμη μια φορά το όνομα  του αποστολέα.

«ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ» Άφησε ένα στεναγμό, έβαλε πάλι το φάκελο στην τσέπη του, και άνοιξε την πόρτα. Κοίταξε προς την ανατολή. Κάπου εκεί ψηλά τα σύννεφα άρχισαν να κοκκινίζουν. Το ξημέρωμα ήταν η αγαπημένη εκδήλωση της ημέρας για το Θωμά. Όσες φορές ήθελε  να νιώσει τη μαγεία αυτής της στιγμής, φρόντιζε να το κάνει τελείως μόνος. Προκειμένου να καταφέρνει αναπόσπαστος να διαλογιστεί. Ένιωσε την πρωινή υγρασία να τον κυριεύει, προκαλώντας του στιγμιαία μια ανατριχίλα, που άρχισε από το στήθος  απλώθηκε στην κοιλιακή χώρα, για να καταλήξει στα γόνατα. Κούμπωσε αμέσως και τα τέσσερα κουμπιά του παλτού του, με μια απότομη κίνηση των χεριών του σήκωσε το γιακά ως τα αυτιά. Τέλος κρύβοντας τα χέρια  στις βαθιές του τσέπες, ανηφόρησε για τον προφήτη Ηλία. Δεν ήθελε να μπει στο αυτοκίνητο τούτη την ώρα. Λαχταρούσε όσο τίποτα άλλο να μυρίσει, να αφουγκραστεί και να γευτεί κάθε στιγμή αυτού του πρωινού, πριν ικανοποιήσει την περιέργεια του, και δώσει τέλος στην αδημονία, που σαν ένα πελώριο χέρι  τον είχε αρπάξει από το κεφάλι χθες το απόγευμα. Από εκείνη τη στιγμή, το όνομα Πολιτάκης στριφογύρναγε στο μυαλό του χωρίς να αφήνει να δημιουργηθεί καμία άλλη σκέψη.

Ενώ βάδιζε ανάμεσα στις βελανιδιές του δάσους Κουρί, χάθηκε μέσα στο πυκνό σύννεφο ομίχλης. Η ορατότητα του μειώθηκε στο ελάχιστο. Μόλις που διέκρινε τα παπούτσια του να εναλλάσσονται πάνω σε ένα τετραγωνικό μέτρο χωμάτινο μονοπάτι. Οι πρώτες αχτίδες του ήλιου, του επέτρεπαν ακόμη να διακρίνει τις σκοτεινές φιγούρες των δέντρων που προσπερνούσε. Κοντοστάθηκε κάπως, εισπνέοντας εκείνες τις ηλιαχτίδες. Με μεγάλη έκπληξη συνειδητοποίησε, πως μπορούσε να μυρίσει το σύννεφο  μα και να το γευτεί. Δεν κατάφερε να προσδιορίσει και να περιγράψει με λέξεις τη γεύση και τη μυρωδιά του, μα ήταν σίγουρος πως αυτά ήταν υπεύθυνα για τη δυσκολία στην αναπνοή του. Το τοπίο τελικά άρχισε να ξεκαθαρίζει, καθώς αυξάνονταν το υψόμετρο. Μπροστά του άρχισε να διακρίνετε ο κόκκινος μικρός τρούλος με το σκουριασμένο σταυρό του προφήτη Ηλία. Στη συνέχεια το υπόλοιπο φρεσκοβαμμένο κτήριο, με τα ορθογώνια πολύχρωμα παράθυρα. Στάθηκε για λίγο έξω από την σιδερένια πόρτα  του ναού. Δεν ήταν στα σχέδια του να εισέλθει στη μικρή εκκλησία. Δεν τα πήγαινε ποτέ καλά με τις εκκλησίες άλλωστε. Χρειαζόταν όμως όσο τίποτε άλλο, ένα ζεστό μέρος για να καθίσει, και να διώξει το τρέμουλο που του προξένησε η υγρασία καθώς απλώθηκε σε όλο του το κορμί. Περίμενε να βρει την πόρτα κλειδωμένη, ενώ διστακτικά άγγιζε το κρύο μεταλλικό της πόμολο, που όχι μόνο άνοιξε, αλλά προς μεγάλη του έκπληξη, διαπίστωσε ότι στο εσωτερικό του ναού κάποιος λίγο νωρίτερα είχε  ανάψει τα κεριά στους κηροστάτες, και τα καντηλάκια των αγιογραφιών που διακοσμούσαν το ξυλόγλυπτο τέμπλο. Εκείνη τη στιγμή ένιωσε να διαταράσσετε η μοναξιά που τόσο επιζητούσε. Στη συνέχεια κατάλαβε πως ήταν τελείως μόνος. Θα υπήρχε κάποιος υπεύθυνος για το άναμμα των κεριών, που εξαιτίας της πυκνής ομίχλης δεν  τον πρόσεξε καθώς έφευγε, σκέφτηκε. Χωρίς να χάσει άλλο χρόνο, κάθισε σε ένα από τα στασίδια της δεξιάς πλευράς του κυρίως ναού. Έχωσε το χέρι του στην τσέπη, έβγαλε το λευκό φάκελο, και κάτω από το λιγοστό τρεμάμενο φως των κεριών, ξεκίνησε την ανάγνωση ενός τρισέλιδου χειρόγραφου.

– Αγαπητέ κύριε Παντελειάδη. Ευχόμαστε  ολόψυχα  με τη σύζυγο μου, το γράμμα αυτό να  βρει υγιείς και ευτυχισμένους, εσάς και την οικογένεια σας. Πέρασαν τρεις μήνες από την τελευταία φορά που ειδωθήκαμε. Τρεις μήνες που για εμάς κύλησαν αργά και οδυνηρά. Γεμάτοι πόνο, θλίψη και δάκρυα, για το αδικοχαμένο μονάκριβο παιδί μας. Τώρα που τα μάτια μας άρχισαν να στερεύουν. Τώρα που η θύμηση του ερχομού του σωτήρα  στον κόσμο, απαλύνει κάπως τον αγιάτρευτο πόνο στην ψυχή μας. Σκεπτόμαστε  πως   σ’ αυτή τη ζωή, τίποτα δεν γίνεται χωρίς να υπάρχει κάποιος ανώτερος λόγος. Τούτη την ώρα λοιπόν αποφασίσαμε να γράψουμε αυτό το γράμμα σε εσάς, που ο δικός μας πόνος και οδυρμός, γέννησε την ευτυχία τη χαρά και την ελπίδα, πως τα όνειρα σας μπορούν να πραγματοποιηθούν. Τώρα που τα δάκρυα καθάρισαν τα κουρασμένα και άυπνα μάτια μας. Μπορούμε να δούμε πλέον καθαρά πως ο αγαπημένος μας, μπορεί να έφυγε άδοξα, μα είχε φροντίσει από πριν  το κενό και τη θλίψη που θα άφηνε σε  εμάς, να τα ισορροπήσει με χαρά και ευτυχία, δωρίζοντας την καρδούλα του σε εσάς κύριε Θωμά! Θα θέλαμε λοιπόν, έστω και καθυστερημένα, να ζητήσουμε μια ειλικρινή συγγνώμη από εσάς, και την οικογένεια σας. Μια συγγνώμη που ζητάμε κάθε βράδυ στις προσευχές μας από το Μανόλη. Για όλες τις φορές που διαφωνούσαμε  και τον αποπαίρναμε λέγοντας του πως μιλούσε ανόητα, κάθε φορά που μας έκανε λόγο  για την περίπτωση που θα του συνέβαινε κάτι κακό και μας επέμενε πως θα ήθελε να δωρίσει τα ζωτικά όργανα του σώματος του. Μας ακούγονταν ως ανοησίες τότε τα λόγια ενός εικοσάχρονου αγοριού. «Αν είναι να πεθάνω νέος, θα ήθελα ο θάνατος μου να μην είναι αιτία θλίψης και στενοχώριας, αλλά  χαράς  και αισιοδοξίας.» Θυμάμαι σαν να ήταν χθες, τη συχωρεμένη τη μάνα μου, που τον κρατούσε αγκαλιά, πεντάχρονο τότε αγοράκι, λέγοντας του συχνά. «Όταν πεθάνω Μανολάκη μου, δε θέλω να στενοχωριέσαι, ούτε και να κλαις. Θέλω να νιώθεις χαρά και ευτυχία για τις στιγμές που ζήσαμε μαζί. Να με θυμάσαι και να μη με ξεχάσεις ποτέ.» Θυμάμαι το Μανόλη να την αγκαλιάζει σφιχτά και να ξεσπά σε κλάματα με λυγμούς. «Δε θα πεθάνεις ποτέ γιαγιά, δεν θα πεθάνεις ποτέ.» Την αγαπούσε υπερβολικά τη γιαγιά του ο Μανόλης. Αυτή του η αγάπη, την έκανε να μην ανησυχεί για το θάνατο, ακόμη και στις τελευταίες στιγμές της ζωής της, πριν από τέσσερα χρόνια. Αν και σε ευαίσθητη ηλικία ο Μανόλης, τήρησε το θέλημα της γιαγιάς του. Μπορεί για δυο ολόκληρες μέρες να μην μίλησε σε κανένα, αλλά δεν έκλαψε καθόλου! Στα χρόνια που ακολούθησαν  μιλούσε πολύ συχνά για τις στιγμές που έζησε μαζί της. «Θυμάστε η γιαγιά αυτό; Θυμάστε η γιαγιά εκείνο;»  Και σχεδόν πάντα κατάφερνε να γελάσει, όπως εκείνη ήθελε.

Τέτοιο παιδί ήταν ο Μανόλης. Εξοικειωμένος με το θάνατο. Τον απασχολούσε περισσότερο να κάνει οτιδήποτε μπορούσε  προκειμένου να αφήσει πίσω του ένα κόσμο λιγότερο δυστυχισμένο, και όχι τόσο ο ίδιος ο θάνατος. Θα ήταν αδύνατον επομένως για εμάς τους γονείς του, να μην σεβαστούμε την επιθυμία του να δωρίσει σε εσάς, μαζί με την καρδιά του, και την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Θέλουμε λοιπόν αγαπητέ μας Θωμά, όσο και αν σου φαίνεται περίεργο, να σε ευχαριστήσουμε για τη φιλοξενία που προσφέρεις στην καρδούλα του παιδιού μας. Και για το ότι εσύ συντέλεσες στο να εκπληρωθεί η επιθυμία του Μανόλη.

Τον φαντάζομαι τώρα στην αγκαλιά της γιαγιάς του, γελαστό και ευτυχισμένο, για τη χαρά που πρόσφερε σε όλη την οικογένεια σας. Μαζί με τις συγγνώμες μου,  του υπόσχομαι πως  επειδή με δίδαξε καλά, στο εξής θα θυμάμαι όλες τις καλές στιγμές, θα νιώθω ευτυχία και καμάρι για εκείνον. Όσο για τη μητέρα του… Ας της δώσει λίγο περισσότερο χρόνο. Δεν θα αργήσει και αυτή να καταλάβει πως τίποτε δεν γίνεται άδικα και χωρίς λόγο.

Αυτά είχα την ανάγκη να σας γράψω κύριε Θωμά. Και να σας παρακαλέσω σαν πατέρας, να ζείτε τη ζωή σας με ευτυχία, και να σκορπίζετε την ευτυχία παντού γύρω σας! Για να δώσετε νόημα στο δώρο του Μανόλη!

Τέλος θα θέλαμε με τη γυναίκα μου να σας δούμε σύντομα στο νησί μας. Το σπίτι μας και η ψυχή μας είναι άδεια και λαχταρούν να σας φιλοξενήσουν. Να γεμίσουν με την ευτυχία σας και τις ανέμελες φωνούλες των παιδιών σας.

Ειλικρινά θα το χαρούμε πολύ! Το έχουμε ανάγκη!

Ευχαριστούμε για ακόμη μια φορά, και ευχόμαστε ολόψυχα, Καλά Χριστούγεννα!

Δημοσθένης και Ελευθερία  Πολιτάκη .

Η καρδιά του Θωμά εκείνη τη στιγμή σφίχτηκε, και αμέσως με ένα διπλό χτύπημα σαν φτερούγισμα, έπιασε ξανά το ρυθμό τη. Ταυτόχρονα σήκωσε το κεφάλι του προς το φως των κεριών, που λαμπίριζαν περίεργα και έφερναν ένα τσούξιμο στα μάτια. Καθώς ο Θωμάς έκλεισε τα βλέφαρα του, για να απαλλαγεί από εκείνο το τσούξιμο, δυο δάκρυα ξεχύθηκαν από τα μάτια του, για να ακολουθούσουν κι άλλα, κι άλλα, που ενώθηκαν σε δυο ρυάκια δακρύων, στάζοντας από την κορυφή του σαγονιού του, αφού πρώτα  πέρασαν ξυστά από τις άκρες των χειλιών του, χαρίζοντας του την αλμυρή τους γεύση. Λίγα δευτερόλεπτα κράτησαν όλα αυτά. Ο Θωμάς σηκώθηκε απότομα, σκούπισε με τα δυο χέρια το πρόσωπο του, πήρε μια βαθιά ανάσα,  χαμογέλασε και έδωσε μια σπρωξιά στη σιδερένια πόρτα. Με γρήγορα βήματα κατευθύνθηκε προς το πανόραμα που αποκάλυπτε η πέτρινη περίφραξη του ναού. Σαν από θαύμα, είχε εξαφανιστεί και το τελευταίο ίχνος της ομίχλης. Ενώ ο χειμωνιάτικος  ήλιος μοίραζε ήδη το πολύτιμο φως του! Άνοιξε τα χέρια του διάπλατα, λες και ήθελε να αγκαλιάσει όλο τον κόσμο. Εισέπνευσε τον πρωινό αέρα του βουνού, κοίταξε το χωριό του, το σπίτι του, ενώ  την ίδια στιγμή ένιωσε την ανάγκη να βρεθεί στην αγκαλιά των δικών του ανθρώπων γεμίζοντας τους με φιλιά. Τέλος φώναξε με όλη του τη δύναμη.

«Όχι άλλα δάκρυα Μανόλη, όχι ποια… Σου υπόσχομαι πως ήταν τα τελευταία!»

ΤΕΛΟΣ…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Μια παρέα πέντε έφηβων αγοριών, στην προσπάθεια τους να ζήσουν μια περιπέτεια στις καλοκαιρινές διακοπές τους, φτάνουν σε ένα εγκαταλειμμένο διώροφο κτήριο της Θεσσαλονίκης. Μετά από μεγάλη προσπάθ…

Πηγή: Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ